PKN ORLEN posiada zezwolenie na uczestnictwo we wspólnotowym systemie.
Wzrost ilości zawróconych ścieków skutkował zmniejszeniem o 8,3% ilości ścieków odprowadzanych do Wisły. Wzrost ładunku ChZT o 7,4% odprowadzonego do Wisły w stosunku do roku 2008 spowodowany był mniejszym udziałem ścieków opadowych napływających do Centralnej Oczyszczalni Ścieków (COŚ) w 2009 roku w stosunku do 2008 roku.
Centralna Oczyszczalnia Ścieków (COŚ) położona jest na terenie Zakładu. Jej zadaniem jest oczyszczanie ścieków z całego Zakładu do parametrów określonych w pozwoleniu zintegrowanym.
Ścieki z Zakładu odprowadzane są czterema systemami kanalizacji dochodzącymi do rejonu COŚ. System kanalizacji ścieków przemysłowych (I) charakteryzuje duża ilość produktów naftowych i zawiesin. Ścieki I-ego systemu kanalizacji przemysłowej oczyszczane są mechanicznie i biologicznie (II° oczyszczania biologicznego). W awaryjnych przypadkach, gdy stężenia zanieczyszczeń w ściekach przekraczają dopuszczalne wartości, ścieki te mogą być kierowane na urządzenia I stopnia oczyszczania biologicznego, w celu poprawy ich jakości. Decydują o tym pomiary jakości ścieków w punktach kontrolnych. Prowadzony jest ich monitoring.
System kanalizacji ścieków przemysłowych (II) obejmuje ścieki, które oprócz zawiesin i produktów naftowych, zawierają także substancje chemiczne rozpuszczalne w wodzie. Ścieki II-ego systemu poddawane są oczyszczaniu mechanicznemu i biologicznemu.
Wody opadowe, drenażowe i pochłodnicze ze wszystkich instalacji rafineryjnych i petrochemicznych są odprowadzane do kanalizacji opadowej rafineryjnej i petrochemicznej.
Ścieki opadowe z części rafineryjnej (KOR) zanieczyszczone są produktami naftowymi, a z części petrochemicznej (KOP) zanieczyszczone są chemicznie głównie fenolem. Wszystkie ścieki są oczyszczane w czterostopniowym cyklu:
Ponadto na terenie przedsiębiorstwa funkcjonuje 21 lokalnych podczyszczalni ścieków, związanych z poszczególnymi instalacjami. Spełniają one istotną funkcję w zmniejszaniu ładunku zanieczyszczeń napływających do COŚ. Są to głównie podczyszczalnie mechaniczne, a łączna ilość podczyszczonych ścieków wynosi ok. 11 306 m3/d. Podczyszczalnie na poszczególnych instalacjach mogą być okresowo wyłączane za zgodą Zakładu WodnoŚciekowego pod warunkiem, że stężenia zanieczyszczeń w ściekach utrzymane są na dopuszczalnym poziomie.
Od 1996 roku rozpoczęto wdrażanie w życie, opracowanego przez Zakład Wodno-Ściekowy, rozwiązania pt. „Sposób uzdatniania ścieków do celów przemysłowych”, polegającego na zamknięciu obiegu wodno -ściekowego poprzez produkcję wód przemysłowych z oczyszczonych ścieków”. Rozwiązanie to wymagało rozbudowy linii technologicznej oczyszczania ścieków o III stopień oczyszczania (akcelatory do koagulacji i flokulacji) i IV stopień oczyszczania (stawy glonowotrzcinowe) oraz budowy „węzła inhibitowania”, gdzie ścieki oczyszczone poddawane są inhibitowaniu i sanitacji wodą chlorową. Oprócz tego, by mogły funkcjonować III i IV stopień oczyszczania ścieków, niezbędna była modernizacja instalacji dekarbonizacji wody na Wydziale Przygotowania Wody. Dwa akcelatory (A-4 i A- 5) z procesu dekarbonizacji wody zostały zagospodarowane w III-cim stopniu oczyszczania ścieków. Tu było możliwe wielokrotne wykorzystanie osadu z procesu dekarbonizacji wody surowej w procesie koagulacji ścieków.
Ilość i jakość ścieków w latach 2008–2009
Woda ze ścieków jest stosowana jako woda gospodarcza do mycia, czyszczenia i przeciwpożarowa. Wdrożone technologie przyniosły korzyści ekologiczne i ekonomiczne. Znacznie zmalały ilości wody pobieranej z Wisły i ilości odprowadzanych do niej ścieków.
Obok korzyści, jakie wyniknęły z zamknięcia obiegu wody, pojawiły się też pewne trudności i ograniczenia. W 2000 roku zrezygnowano z kierowania zawracanych ścieków do uzupełniania układów chłodniczych ze względu na nadmierny wzrostu zasolenia wody na blokach wodnych. Wysokie zasolenie wody obiegowej wymuszało częstsze odsalanie układów chłodniczych i w konsekwencji powodowało większe zrzuty wody balastowej na oczyszczalnię ścieków. Dlatego też, by móc nadal wykorzystywać wodę drogą recyklingu, konieczne będzie zmniejszenie zużycia ilości soli w systemie wodno-ściekowym. Propozycją w tym zakresie może być zastosowanie procesów membranowych, np. procesu odwróconej osmozy (w miejsce wymienników jonitowych), który odbywa się bez stosowania chemikaliów.
W 2008 roku odnotowano znaczny spadek ilości wytworzonych odpadów w grupie odpadów innych niż niebezpieczne. Był to efekt zakończenia w 2008 roku prac przygotowawczych do realizowanych inwestycji. Prace prowadzone w 2009 roku nie były związane z wytwarzaniem zwiększonej ilości odpadów. Ilość odzyskiwanych odpadów utrzymuje się na jednakowym poziomie, tj. około 90% w stosunku do wytwarzanych odpadów.
W 2009 roku wytworzono 4,7 tys. Mg odpadów niebezpiecznych, z czego 3,5 tys. Mg poddano procesom odzysku poza granicami Polski, natomiast pozostałe 1,2 tys. Mg odpadów niebezpiecznych przekazano odbiorcom krajowym.
W 2009 roku w Zakładzie Produkcyjnym w Płocku nie wystąpiły przypadkowe uwolnienia substancji niebezpiecznych, które mogłyby mieć wpływ na ludzkie zdrowie, grunty, roślinność, zbiorniki wodne i wody gruntowe.
Ilość odpadów wytworzonych w latach 2008–2009*
Metody utylizacji odpadów w latach 2008–2009
Transfer odpadów niebezpiecznych w 2009 roku przedstawiał się następująco:
Dotyczył on zarówno odpadów wytworzonych w 2009 roku, jak i magazynowanych z lat ubiegłych.
Prawidłowość funkcjonowania Zakładu Produkcyjnego w Płocku była kontrolowana przez służby Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który w 2009 roku przeprowadził 3 kontrole, w tym jedną kompleksową, jedną inwestycyjną i jedną z zakresu poważnych awarii. Nie stwierdzono przekroczeń dopuszczalnych parametrów określonych w posiadanych pozwoleniach i decyzjach i nie nałożono kar. Wydano jedno zarządzenie pokontrolne, którego zalecenia dotyczyły konieczności poinformowania Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o terminie zakończenia eksploatacji instalacji Olefin I.
Nakłady inwestycyjne na zadania związane z ochroną środowiska w Zakładzie Produkcyjnym w 2009 roku wyniosły 191,76 mln zł. Wydatkowane środki finansowe były o ok. 26% niższe w stosunku do 2008 roku. Nakłady na środowiskowe zadania inwestycyjne stanowiły 9,24% całkowitych nakładów poniesionych na realizację zadań inwestycyjnych w Zakładzie Produkcyjnym w Płocku w 2009 roku.
Kontynuowano także inwestycje z 2008 roku, ograniczające negatywny wpływ Zakładu na poszczególne komponenty środowiska:
Na 2010 rok planowana jest kontynuacja realizacji wszystkich wyżej wymienionych zadań oraz dodatkowo:
Powodem wzrostu opłat ekologicznych w 2009 roku, pomimo sumarycznego zmniejszenia emisji, był wzrost emisji zanieczyszczeń energetycznych (SO2, NOx, CO).
Opłaty za korzystanie ze środowiska w Zakładzie Produkcyjnym w Płocku w latach 2008–2009
Marki Grupy ORLEN
